*titanic*
21-09-2007, 17:28
Son dört günü kalmıştı.Kolları ve bacakları belirsizdi.Sadece baş ve gövde kalmıştı.Annem ağlama krizlerine giriyordu.Ben ise onu yatıştırıp odama çekiliyordum.Ablamın uçan fotoğraflarını yakalayıp teker teker bakıyordum.O eski günleri çok özlemiştim.Gökyüzü eskiden masmaviymiş.Ama ben kendimi bildim bileli hep kahverengiydi.Belki de ablamı hasta eden bu kahverengi olan şeydi.Her şey havanın kirlenmesiyle başlamıştı.Akşam olmak üzereydi.Fakat Ay artık gözükmüyordu.Zaten gözükmemesi daha iyiydi.Ay’da hayat olmadığı için Ay’ı patlatmışlardı.Gökyüzünde astroitler gibi bir sürü ay vardı.Hava hâlâ aydınlıktı.Dışarıda içten klimalı kıyafetler giyiliyordu.Tüm bu düşünceler ile sabahlamıştım.Ablam benim odamda yatmıştı.Bunu fırsat bilerek ablamın günlüğünü aramaya başlamıştım.En sonunda buldum.Günlüğüm en son sayfasına baktım.Okuduğumda gözyaşlarımı tutamamıştım.
“Sevgili Günlük;
Annemi görüyorum her gün ağlıyor.Bu gün fark ettim.Ben de diğerleri gibi şeffaflaşmaya başlamışım hatta yok olma aşamasına gelmişim.Belki de bu sana son yazışım.Yarını bilemem.Ama annemin bu kadar üzülmesi beni bu yeni öğrendiğim hastalığımdan daha çok üzüyor.Evdekilere belli etmemeye çalışacağım.Onları özleyeceğim.Acaba görünmez mi olunuyor yoksa ölünüyor mu bilmiyorum.Bunu tamamen şeffaflaşınca göreceğiz.Tüm yaşamın boyunca sana yazdım.Hem de her sırrımı ve bugüne kadar kimseye sırlarımı vermediğini de biliyorum.Lütfen bunu da bir sır olarak tut…”
Hemen ablamın yanına gittim.Gövde altı da yavaş yavaş yok olmaya başlamıştı.Öğrendiklerimi belli etmemeye çalıştım.Ablam beni ilk kez bana gülümseyerek yanağımdan öptü.Gözlerim birden bire yeniden ağlamaya başlamıştım.O’na sarılıyordum.
“Sevgili Günlük;
Annemi görüyorum her gün ağlıyor.Bu gün fark ettim.Ben de diğerleri gibi şeffaflaşmaya başlamışım hatta yok olma aşamasına gelmişim.Belki de bu sana son yazışım.Yarını bilemem.Ama annemin bu kadar üzülmesi beni bu yeni öğrendiğim hastalığımdan daha çok üzüyor.Evdekilere belli etmemeye çalışacağım.Onları özleyeceğim.Acaba görünmez mi olunuyor yoksa ölünüyor mu bilmiyorum.Bunu tamamen şeffaflaşınca göreceğiz.Tüm yaşamın boyunca sana yazdım.Hem de her sırrımı ve bugüne kadar kimseye sırlarımı vermediğini de biliyorum.Lütfen bunu da bir sır olarak tut…”
Hemen ablamın yanına gittim.Gövde altı da yavaş yavaş yok olmaya başlamıştı.Öğrendiklerimi belli etmemeye çalıştım.Ablam beni ilk kez bana gülümseyerek yanağımdan öptü.Gözlerim birden bire yeniden ağlamaya başlamıştım.O’na sarılıyordum.